Η πηγή της οικονομικής ισχύος του κράτους, δια της οποίας εξασφαλίζει την καθυπόταξη της πλειοψηφίας προς όφελος μιας ευνοούμενης μικρής παρασιτικής μειοψηφίας, αποτελεί το μονοπώλιο στην έκδοση και διακίνηση του νομίσματος. Η διεκπεραίωση των οικονομικών συναλλαγών αποκλειστικά με νόμισμα που το ίδιο το κράτος εκδίδει τη στιγμή που το ίδιο αποτελεί τον αντισυμβαλλόμενο ή μέρος σχεδόν όλων των συναλλαγών, αποτελεί αδικία και ανισορροπία πρώτου μεγέθους. Ο κρατικός μηχανισμός δεν επιτηρεί απλά τις συναλλαγές. Συμμετέχει το ίδιο, ως αντισυμβαλλόμενος στη μεγάλη πλειοψηφία αυτών και με νόμισμα που εκδίδει και ελέγχει το ίδιο. Και μάλιστα ανεξέλεγκτα. Κατά την πλήρη, ανεξέλεγκτη και σχεδόν πάντα κρυφή βούλησή του. Ας φανταστούμε οτι παίζουμε χαρτιά και ένας απ’ τους παίκτες μπορεί και δημιουργεί και παρουσιάζει όσα και όποια χαρτιά θέλει, χωρίς να μπορούμε οι υπόλοιποι παίκτες να διαμαρτυρηθούμε.
Ο πληθωρισμός είναι η πιο ύπουλη ληστεία. Ευνοεί αυτούς που πρώτοι πιάνουν στα χέρια τους το κάλπικο χρήμα και τιμωρεί τους τελευταίους. Οι πρώτοι είναι οι κρατικοί παρατρεχάμενοι. Οι τελευταίοι, όσοι δεν κάθονται στο κρατικό τραπέζι. Η κρατική προπαγάνδα σκόπιμα αποκρύπτει τις επιπτώσεις του πληθωρισμού, προωθώντας τις “οικονομικές” σοφιστείες όλων των τσαρλατάνων δήθεν επιστημόνων που αυτοαποκαλούνται “οικονομολόγοι” της Κευνσιανής σχολής, των κραυγαλέα αποτυχημένων Μαρξιστών – σοσιαλιστών και κάθε άλλου κρατιστή και συσκοτίζουν την πραγματικότητα συκοφαντώντας τα πραγματικά οικονομικά που μπορεί κάποιος να βρει στο έργο των συγχρόνων μας F.A. Hayek, L.V. Mises , αλλά και όλων των διανοητών της κλασσικής σχολής. Σε ποιο κρατικό πανεπιστήμιο μπορεί κάποιος να διδαχθεί τα οικονομικά του Mises ? Σε ποια “οικονομική” σχολή δεν θεωρείται αυτονόητη η ισχύς των Κευνσιανών φληναφημάτων, με αποκορύφωμα την ουρανομήκη αρλούμπα πως η προσφορά ακολουθεί τη ζήτηση ? Πως το κανονικό είναι πρώτα να καταναλώνουμε και ύστερα να παράγουμε ? Μετά από έναν αιώνα αισχρής κρατικής προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου, έφτασε η κοινωνία να πιστεύει πως το κράτος “ρίχνει λεφτά” στην οικονομία και με τις πρωτοβουλίες του ζωντανεύει τομείς που αλλιώς δεν θα υπήρχαν. Ιδίως στη χώρα μας, την μαρξιστική Ελλάδα, η πεποίθηση αυτή έχει πάρει πλέον την ισχύ φυσικού νόμου. Η πλειοψηφία, για παράδειγμα, πιστεύει πως όσοι δεν κόβουν αποδείξεις “κλέβουν την εφορία” !!! Δύσκολα η λογική μπορεί να συλλάβει το μέγεθος της διαστροφής.
Για εμάς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία και οι ρόλοι είναι σαφείς: Το κράτος κλέβει τον πολίτη, παρασιτώντας πάνω του. Πως να κλέψεις από κάποιον που ΔΕΝ παράγει τίποτα ? Οχι μόνο ο κρατικός μηχανισμός βίαια και εκβιαστικά αποσπά απ’ τον πολίτη το αποτέλεσμα των κόπων του, αλλά δια του πληθωρισμού του κάλπικου νομίσματος μειώνει και την αξία όσων του απομένουν. Διπλά χαμένος ο πολίτης. Του παίρνουν τα μισά και όσα του μένουν είναι “σάπια”.
Απ’ τη στιγμή που δια της νομισματικής πολιτικής το κράτος έχει όσα λεφτά θέλει, ποιός άραγε είναι ο ρόλος της εφορίας ? Στη διάρκεια της ψευτοπανδημίας διατάχτηκαν οι μικρές επιχειρήσεις να κλείσουν και στους ιδιοκτήτες και στους εργαζομένους δόθηκε επίδομα. Από που ? Μα, απ’ το κρατικό φωτοτυπικό. Από που αλλού ? Αρα δεν χρειάζονται οι φορολογικές εισπράξεις για τη λειτουργία του μηχανισμού. Και γιατί δεν γίνεται αυτό συνέχεια ? Επειδή ο πληθωρισμός θα εκτοξευθεί προφανώς. Επομένως η παρουσία του πληθωρισμού είναι αυτονόητη. Απλά το μέγεθος είναι που πρέπει να ρυθμίζεται ώστε οι επιπτώσεις στην κοινωνία να είναι αποδεκτές. Με άλλα λόγια, ο κρατικός μηχανισμός δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να κλέβει τον κόπο μας, απλά προσπαθεί να το κάνει με τέτοιο ρυθμό που να μην το καταλαβαίνουμε.
Να τονίσουμε εδώ πως για τα ελληνικά δεδομένα και για ολες τις χώρες της ευρωζώνης, το φωτοτυπικό βρίσκεται στη Φραγκφούρτη και το χειρίζεται η ΕΚΤ, της οποίας η Τράπεζα της Ελλάδος αποτελεί απλό συνεργάτη , κάτι σαν αντιπρόσωπο. Πριν το Ευρώ, το φωτοτυπικό βρισκόταν στην Ελλάδα και το χειριζόταν η ΤτΕ. Τότε τουλάχιστον η νομισματική πολιτική παρακολουθούσε την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Τώρα της γερμανικής. Το πόσο γρήγορα ή αργά νοθεύεται το χρήμα δεν λαμβάνει καν υπ’ όψην τις συνθήκες στην ελληνική κοινωνία. Υπολογίζονται μόνο οι αντιδράσεις σε 2-3 μεγάλες ευρωπαικές χώρες , αλλά και εκεί το αποτέλεσμα δεν διαφέρει ουσιωδώς. Το ίδιο δηλητήριο πίνουν όλες οι ευρωπαικές οικονομίες, απλά σε διαφορετικές δόσεις.
Αφού λοιπόν το φωτοτυπικό είναι σε συνεχή λειτουργία, σκοπός της φορολογικής πολιτικής δεν είναι η συγκέντρωση πόρων για τη λειτουργία του κράτους ! Οσο παράδοξο κι αν ακούγεται, αυτή είναι η πραγματικότητα. Τότε ποιος είναι ο σκοπός της εφορίας, που τόσο φοβόμαστε μην “κλέψουμε” ? Το ρόλο της στη συγκράτηση του πληθωρισμού μπορούν να τον παίξουν πολύ πιο αποτελεσματικά οι τράπεζες με τα παρεμβατικά επιτόκια. Ο ουσιώδης ρόλος του φορολογικού μηχανισμού δεν είναι αλλος απ’ τον κοινωνικό έλεγχο. Είναι ο “μπαμπούλας”, το φόβητρο που επισείεται επί δικαίων και αδίκων ώστε ο πολίτης να αισθάνεται συνεχώς στριμωγμένος και διωκόμενος, και να αναζητά ελάφρυνση των παθών του στη φιλόξενη ανοιχτή αγκαλιά της φαύλης πολιτικής τάξης που τον περιμένει για να τον παρηγορήσει. Οι συνεργάσιμοι, υπάκουοι, υποταγμένοι πολίτες αμείβονται με επιδοτήσεις, επιδόματα και διευκολύνσεις. Οι υπόλοιποι αφήνονται βορά στα αδίστακτα χέρια ενός απάνθρωπου διωκτικού μηχανισμού που πήρε στις μέρες μας τη θέση του χωροφύλακα και του ταγματασφαλίτη άλλων εποχών. Η φυσική βία απλά έδωσε τη θέση της στην οικονομική. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Ο έλεγχος της κοινωνίας.
Σκοπός, λοιπόν του ανά χείρας πονήματος είναι η προσπάθεια διάγνωσης των αιτιών των μεγάλων προβλημάτων των σημερινών δυτικών, και όχι μόνο, κοινωνιών, η ανάδειξη της συσχέτισης αυτών των προβλημάτων με την συστηματική παραχάραξη του νομίσματος απ’ τα κράτη και η σχηματοποίηση μιας ρεαλιστικής πρότασης για την απαλλαγή της οικονομικής και πολιτικής ζωής απ’ τον ασφυκτικό και καταστροφικό κρατικό έλεγχο μέσω της μεταφοράς της οικονομικής δραστηριότητας σε ένα νέο σύστημα διενέργειας και εκκαθάρισης των συναλλαγών που θα στηρίζεται στο μοναδικό αληθινό και αξιόπιστο νόμισμα που επινόησε ο άνθρωπος μετά το χρυσό, το Bitcoin.